Shloka 48
Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
इत्युक्त्वान्तर्हितो दिव्य: पुरुष: स महाप्रभ: । विस्मयं जग्मतुश्नो भौ प्रवीरो रामलक्ष्मणौ,ऐसा कहकर वह महातेजस्वी दिव्य पुरुष वहीं अन्तर्हित हो गया। वीरवर श्रीराम और लक्ष्मण दोनोंको उसके दर्शन और वार्तालापसे बड़ा विस्मय हुआ
ity uktvāntarhito divyaḥ puruṣaḥ sa mahāprabhaḥ | vismayaṃ jagmatuś ca ubhau pravīrau rāma-lakṣmaṇau ||
فلما قال ذلك، توارى ذلك الشخص الإلهي العظيم البهاء في الحال واختفى عن الأنظار. فامتلأ الأخوان البطلان، راما ولاكشمانا، بدهشةٍ عميقة من ظهوره ومن الحديث الذي دار بينهما وبينه.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fleeting nature of divine manifestations: the divine may appear to instruct or affirm dharma and then withdraw, leaving the virtuous with reverent wonder and strengthened moral clarity rather than attachment to spectacle.
After speaking, a radiant divine being vanishes. Rāma and Lakṣmaṇa, both renowned heroes, are left astonished by the vision and the conversation they have just experienced.