Shloka 27
Draupadī’s Lament and the Question of Kṣatriya Forbearance (द्रौपद्याः शोकप्रलापः क्षमानिर्णयश्च)
अबुद्धिमश्रितानां तु क्षन्तव्यमपराधिनाम् | न हि सर्वत्र पाण्डित्यं सुलभं पुरुषेण वै,जिन्होंने अनजानमें अपराध कर डाला हो, उनका वह अपराध क्षमाके ही योग्य है; क्योंकि किसी भी पुरुषके लिये सर्वत्र विद्वत्ता (बुद्धिमानी) ही सुलभ हो, यह सम्भव नहीं है
abuddhim āśritānāṃ tu kṣantavyam aparādhinām | na hi sarvatra pāṇḍityaṃ sulabhaṃ puruṣeṇa vai ||
قال برهلادا: «وأما من يقع في الخطأ لقصور الفهم—وإن كان قد أذنب—فهو جدير بالعفو. إذ ليس في وسع إنسان أن ينال العلم وحسن التمييز في كل موضع وفي كل حين.»
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches kṣamā (forbearance/forgiveness): when wrongdoing arises from ignorance or lack of discernment, it should be pardoned, because complete wisdom is not always available to any human being in every context.
Prahlāda is speaking in a didactic mode, offering a moral principle for conduct: do not be harsh toward those who err unintentionally; recognize human limitations and respond with forgiveness rather than retaliation.