Shloka 22
Draupadī’s Lament and the Question of Kṣatriya Forbearance (द्रौपद्याः शोकप्रलापः क्षमानिर्णयश्च)
यस्मादुद्धिजते लोक: कथं तस्य भवो भवेत् | अन्तरं तस्य दृष्टवैव लोको विकुरुते ध्रुवम्,जिससे सब लोग उद्विग्न होते हैं, उसे ऐश्वर्यकी प्राप्ति कैसे हो सकती है? उसका थोड़ा-सा भी छिद्र देखकर लोग निश्चय ही उसकी बुराई करने लगते हैं
yasmād udvijate lokaḥ kathaṁ tasya bhavo bhavet | antaraṁ tasya dṛṣṭvaiva loko vikurute dhruvam ||
قال براهلادا: «إذا اضطرب الناس وقلقوا بسبب رجلٍ ما، فكيف ينال ذلك الرجل رخاءً حقيقيًّا؟ إنهم ما إن يلمحوا فيه ثغرةً يسيرة حتى ينصرفوا إلى تتبّع عيوبه والوقيعة فيه لا محالة».
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
One who causes fear or distress to society cannot expect lasting prosperity; even a small moral weakness becomes a doorway for public censure. The verse stresses that welfare and authority must rest on conduct that reassures and benefits others.
Prahlāda is offering counsel in a didactic context, reflecting on how public response follows a person’s behavior: if people feel threatened, they scrutinize and criticize, and the person’s standing and success are undermined.