Shloka 10
Draupadī’s Lament and the Question of Kṣatriya Forbearance (द्रौपद्याः शोकप्रलापः क्षमानिर्णयश्च)
यान॑ वस्त्राण्यलंकाराज्छयनान्यासनानि च । भोजनान्यथ पानानि सर्वोपकरणानि च,विभिन्न कार्योंमें नियुक्त किये हुए मूर्ख सेवक अपने इच्छानुसार क्षमाशील स्वामीके रथ, वस्त्र, अलंकार, शय्या, आसन, भोजन, पान तथा समस्त सामग्रियोंका उपयोग करते रहते हैं तथा स्वामीकी आज्ञा होनेपर भी किसीको देनेयोग्य वस्तुएँ नहीं देते हैं
yāni vastrāṇy alaṅkārāc chayanāny āsanāni ca | bhojanāny atha pānāni sarvopakaraṇāni ca ||
قال برهلادا: «أما الثياب والحُليّ والفُرُش والمقاعد والطعام والشراب وسائر اللوازم—فإن الخَدَمَ الحمقى، الموكَّلين بأعمال شتّى، يستعملون عربة سيدهم الحليم وممتلكاته على هواهم؛ وحتى إذا أمر السيد، لا يسلّمون الأشياء التي ينبغي أن تُعطى لغيرهم».
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse condemns the abuse of entrusted resources: those who are appointed to duties must act with restraint and fidelity, not treat another’s property as their own nor withhold what should be given when ordered. It highlights dharma as responsible stewardship and obedience to rightful command.
Prahlāda is describing a moral example: foolish servants, though assigned to different tasks, freely consume and use the master’s chariot and household goods, and even refuse to distribute items when the master instructs them—illustrating disorder and adharma within service.