Shloka 156
अध्याय २७०: प्रहस्त-वधः, धूम्राक्ष-हननं, कुम्भकर्ण-प्रबोधनम्
Chapter 270: Slaying of Prahasta; Defeat of Dhūmrākṣa; Awakening of Kumbhakarṇa
निहत्य सर्वान् द्विषतः समग्रान् पार्था: समेष्यन्त्यथ याज्ञसेन्या । 'भीरु! तू महारानी द्रौपदीके लिये शोक न कर। तू समझ ले कि अभी वे पुनः यहाँ आ जायँगी। कुन्तीके पुत्र अपने समस्त शत्रुओंका संहार करके ट्रुपदकुमारीसे अवश्य मिलेंगे!
nihātya sarvān dviṣataḥ samagrān pārthāḥ sameṣyanty atha yājñasenyā | bhīru tvaṁ mahārāṇī draupadī-kṛte śokaṁ na kuru | tvaṁ budhyasva yathā sā adya punar iha āgamiṣyati | kuntī-putrāḥ sva-samasta-śatrūn saṁhatya drupada-kumārīṁ niyataṁ sameṣyanti ||
قال فايشَمبايانا: «بعد أن يقتل أبناءُ پِرِثا جميعَ أعدائهم فلا يُبقون منهم أحدًا، سيجتمعون لا محالة بيَاجْنَسِينِي. أيتها الملكة الخائفة، لا تحزني على دروبدي. اعلمي أنها ستعود إلى هنا مرةً أخرى. إن أبناءَ كونتي، بعدما يُفنون خصومهم جميعًا، سيلتقون يقينًا بابنةِ دروبدا.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames grief within a dharmic horizon: steadfastness and trust in righteous effort. It consoles the queen by affirming that justice will be pursued (enemies will be overcome) and that separation is temporary, encouraging composure rather than despair.
Vaiśampāyana reports a reassurance given to a queen: Draupadī should not be mourned as lost. The speaker predicts that the Pāṇḍavas, after defeating their enemies, will certainly reunite with Draupadī (Yājñasenī), emphasizing an eventual restoration after conflict.