Shloka 1
सीता-रावण-संवादः
Sītā–Rāvaṇa Dialogue in the Aśoka Grove
हि >> आय ० () हि २ 7 चतुःषष्टर्याधिकद्विशततमो< ध्याय: जयद्रथका द्रौपदीको देखकर मोहित होना और उसके पास कोटिकास्यको भेजना वैशम्पायन उवाच तस्मिन् बहुमृगे5रण्ये अटमाना महारथा: । काम्यके भरतश्रेष्ठा विजहुस्ते यथामरा:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! काम्यकवनमें नाना प्रकारके वन्य पशु रहते थे। वहाँ भरतकुलभूषण महारथी पाण्डव सब ओर घूमते हुए देवताओंके समान विहार करते थे
Vaiśampāyana uvāca: tasmin bahu-mṛge 'raṇye aṭamānā mahārathāḥ | kāmyake bharata-śreṣṭhā vijahus te yathā amarāḥ ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: «في تلك الغابة الكثيرة الوحوش، كان أولئك الفرسان العظام على المركبات—وهم صفوةُ سلالة بهاراتا—يطوفون في أحراج كاميَكا (Kāmyaka)، يقضون أيامهم في سعةٍ وحرية كأنهم الآلهة أنفسهم.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in exile and amid danger, noble persons maintain composure and dignity; inner steadiness (dharma-based self-mastery) allows one to live without being broken by harsh surroundings.
The narrator describes the Pāṇḍava heroes roaming in the Kāmyaka forest, a wilderness full of animals, yet living with a godlike ease—setting the scene before the Jayadratha–Draupadī episode unfolds.