Shloka 7
रावणोत्पत्तिः—तपसा वरलाभश्च
Rāvaṇa’s Origins and the Acquisition of Boons
बीजभूता वयं केचिदवशिष्टा महामते । विवर्धेमहि राजेन्द्र प्रसादात् ते युधिष्ठिर,“महामते! हम सिंह, बाघ आदि पशु थोड़ी-सी संख्यामें अपने वंशके बीजमात्र शेष रह गये हैं। महाराज युधिष्ठिर! आपकी कृपासे हमारे वंशकी वृद्धि हो, यही हम निवेदन करते हैं'
bījabhūtā vayaṁ kecid avaśiṣṭā mahāmate | vivardhemahi rājendra prasādāt te yudhiṣṭhira ||
قال فايشَمبايانا: «أيها الحكيم، لم يبقَ منا إلا القليل، كأننا بذرةُ سلالتنا لا غير. أيها الملك، يا يودهيشثيرا، بفضل نعمتك ورحمتك فلتزدهر عشيرتنا من جديد—هذه عريضتنا المتواضعة.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic duty of a righteous king to protect vulnerable survivors and enable their renewal; prosperity and continuity are sought not through force but through the ruler’s compassionate grace.
A small remnant group, describing themselves as the ‘seed’ of their lineage, approaches King Yudhiṣṭhira and petitions him for favor and protection so that their community may grow again.