Shloka 2
Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
लाजैश्वन्दनचूर्णैश्व विकीर्य च जनास्तत: । ऊ्चुर्दिष्ट्या नृपाविध्न: समाप्तो<यं क्रतुस्तव,तत्पश्चात् सब लोग लावा और चन्दनचूर्ण बिखेरकर कहने लगे--“महाराज! आपका यह यज्ञ बिना किसी विधघ्न-बाधाके पूर्ण हो गया, यह बड़े सौभाग्यकी बात है”
lājaiś candanacūrṇaiś ca vikīrya ca janās tataḥ | ūcur diṣṭyā nṛpāvidhnaḥ samāpto 'yaṃ kratus tava ||
ثم إنّ الناس نثروا الحَبَّ المُحمَّص ومسحوقَ الصندل، وهتفوا: «بحسن الطالع، أيها الملك، لقد اكتمل قربانك دون عائقٍ ولا مانع!» ويُبرز هذا المشهد فرحَ الجماعة بعد تمام الشعيرة على نظامٍ ويُمن، حيث تُنسب النجاة والنجاح لا إلى الجهد وحده، بل إلى قَدَرٍ مواتٍ وإلى صون آداب الطقس على وجهها الصحيح.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights auspicious completion (samāpti) of a rite as a dharmic ideal: success is celebrated publicly and attributed to good fortune (diṣṭyā) and the absence of impediments (avidhna), implying proper conduct, order, and ritual correctness.
After the sacrifice concludes, the gathered people scatter parched grain and sandalwood powder as celebratory, auspicious gestures and proclaim to the king that his yajña has finished successfully without any hindrance.