Draupadī-apaharaṇa-saṃdeśaḥ
Report of Draupadī’s Abduction and the Pāṇḍavas’ Pursuit
व्यपेता भ्रघने काले द्यौरिवाव्यक्तशारदी । शत छत्र, पताका, शुभ चँवर, रथ, हाथी और पैदल योद्धाओंसे भरी हुई वह कौरव- सेना शरत्कालमें कुछ-कुछ व्यक्त शारदीय सुषमासे सुशोभित आकाशकी भाँति शोभा पा रही थी
vyapetā bhraghane kāle dyaur ivāvyaktaśāradī | śata-chatra-patākā-śubha-cāmara-ratha-hastī-padāti-yoddhaiḥ pūrṇā sā kaurava-senā śaratkāle kiñcid-kiñcid vyakta-śāradīya-suṣamā-yuktā dyām iva śobhāṃ prāpa |
قال فايشَمبايانا: لما انقشع ظلامُ الفصل الكثيف، بدا جيشُ الكورافا—ممتلئاً بمئات المظلات الملكية والرايات، وبمراوح ذَنَب الياك (تشامارا) المباركة، وبالعربات والفيلة والمشاة—في أبهى حلّة. وكما أن سماء الخريف تنجلي شيئاً فشيئاً فتزداد صفاءً وجمالاً، كذلك لمع ذلك الجيش في موسم الخريف ببهاءٍ واضحٍ منظم، كالسكون الذي قد يسبق عنف الحرب.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how outward splendor and orderly appearance can mask impending conflict: the army’s beauty is compared to the clear autumn sky, implying a calm, attractive surface that may precede destructive action. It invites discernment—do not equate magnificence with righteousness.
Vaiśampāyana describes the Kaurava forces as they appear in autumn: richly equipped with royal emblems and the full array of war-units (chariots, elephants, infantry). The simile of the autumn sky emphasizes their striking visibility and grandeur.