Shloka 6
Draupadī’s Rebuke of Jayadratha and Dhaumya’s Admonition (Āraṇyaka-parva, Adhyāya 252)
सत्कृतस्य हि ते शोको विपरीते कथं भवेत् | मा कृतं शोभनं पार्थ: शोकमालमब्य नाशय,पाण्डवोंने तुम्हारा सत्कार किया है तो तुम्हें शोक हो रहा है। इसके विपरीत यदि उन्होंने तिरस्कार किया होता तो न जाने तुम्हारी कैसी दशा हो जाती? कुन्तीकुमारोंने जो सद्व्यवहार किया है, उसे तुम शोकका आश्रय लेकर नष्ट न कर दो
satkṛtasya hi te śoko viparīte kathaṁ bhavet | mā kṛtaṁ śobhanaṁ pārthaḥ śokam ālambya nāśaya ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: «إذا كُرِّمتَ وأُجِلْتَ، فكيف يليق أن يقوم فيك الحزن؟ ولو كان الأمر على الضد—لو قابلوك بالازدراء—فما حالك إذ ذاك؟ فلا تُفسِد، بالتعلّق بالأسى، ما أبداه ابنُ كُنتي (أحدُ الباندافا) من حُسن السيرة والوفاء اللائق.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Grief should not be used as an excuse to negate or spoil what is good and proper; when one has received honour and kind treatment, the ethical response is steadiness and gratitude rather than sorrow that undermines right conduct.
Vaiśampāyana narrates a moment of counsel: someone who has been respectfully received by the Pāṇḍavas is being admonished not to fall into grief, and is reminded that contempt would have been far worse; therefore the recipient should not ‘destroy’ the Pāṇḍavas’ good treatment by taking refuge in sorrow.