Bhīṣma’s Admonition; Duryodhana’s Rājasūya Aspiration and the Proposal of a Vaiṣṇava-satra
स स्त्रीगणावृतो राजा प्रदह्ृष्ट: प्रददौ वसु । तेभ्यो यथाहमन्नानि पानानि विविधानि च,अपनी स्त्रियोंके साथ राजा दुर्योधन उनको देखकर बहुत प्रसन्न हुआ और उन्हें बहुत- सा धन दिया तथा यथायोग्य नाना प्रकारकी खाने-पीनेकी वस्तुएँ अर्पित की
sa strīgaṇāvṛto rājā prahṛṣṭaḥ pradadau vasu | tebhyo yathārham annāni pānāni vividhāni ca ||
قال فايشَمبايانا: إنّ الملك دوريوذانا، وقد أحاطت به نساء قصره، سُرَّ غاية السرور حين رآهم. فأغدق عليهم المال، وقدّم لهم—على ما يليق—أنواعًا شتّى من الطعام والشراب. ويُبرز هذا المشهد كيف تُظهِر السلطةُ الملكيةُ نفسها عبر الضيافة والعطايا؛ أفعالٌ تبدو كرمًا في الظاهر، لكنها قد تخدم أيضًا الكبرياء والنفوذ وسياسةَ السمعة.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical ambiguity of royal generosity: giving and hospitality are dharmic when rooted in respect and right intention, yet the same acts can become instruments of vanity, social control, or political self-display.
Duryodhana, accompanied by his womenfolk, is pleased upon seeing certain visitors and responds by distributing wealth and offering them assorted foods and drinks in a manner deemed appropriate to their status.