Shloka 12
Duryodhana’s Restraint by Citraseṇa and Yudhiṣṭhira’s Magnanimous Release
Dvaitavana
एतद् यशस्यं भगदैवतं च स्वार्थ्य तथा शत्रुनिबर्हणं च । महाहमाल्याभरणाड्रागा भर्तारमाराधय पुण्यगन्धा,तुम बहुमूल्य हार, आभूषण और अंगराग धारण करके पवित्र सुगन्धित वस्तुओंसे सुवासित हो अपने प्राणवल्लभ श्यामसुन्दर श्रीकृष्णकी आराधना करो। इससे तुम्हारे यश और सौभाग्यकी वृद्धि होगी। तुम्हारे मनोरथकी सिद्धि तथा शत्रुओंका नाश होगा
etad yaśasyaṃ bhagadaivataṃ ca svārthyaṃ tathā śatrunibarhaṇaṃ ca | mahāhamālyābharaṇāṅgarāgā bhartāram ārādhaya puṇyagandhā ||
قال فايشَمبايانا: «إن هذا السبيل يجلب الذِّكر الحسن ويوافق أمرَ الإله، ويُحَقِّق المقاصدَ المشروعة ويقمع الأعداء. فلهذا، يا ذاتَ العِطرِ المبارك، المتزيّنةَ بالأكاليل البهيّة والحُليّ النفيسة والأدهان العطرة، اعبدي سيّدكِ الحبيب ووقّريه. فبمثل هذا التعظيم المخلص يزداد صيتُكِ وسعدُكِ، وتُقضى رغباتُكِ، وتُدكّ قوى العداوة دكًّا».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that reverent worship and honoring of one’s divine lord (and, in the domestic-ethical frame, one’s beloved protector) with purity and auspicious adornment leads to fame, prosperity, fulfillment of aims, and the overcoming of hostile forces—linking devotion with ethical well-being and social stability.
Vaiśampāyana, as narrator, reports an instruction praising a particular devotional course: the addressed person is urged to approach and worship the beloved lord with garlands, ornaments, and fragrant unguents, emphasizing that such conduct yields renown, good fortune, success of intentions, and the subduing of enemies.