चित्रसेन-समागमः / The Engagement with Citrasena and the Gandharvas
लोकपालोपमान् वीरान् पुन: परमसंहतान् । कथं च वशगास्तुभ्यं न कुप्यन्ति च ते शुभे,कुरुकुल और यदुकुलसे सम्बन्ध रखनेवाली अनेक विचित्र बातें उनकी चर्चाकी विषय थीं। भगवान् श्रीकृष्णकी प्यारी पटरानी सत्राजितकुमारी सुन्दरी सत्यभामाने एकान्तमें द्रौपदीसे इस प्रकार पूछा--'शुभे! ट्रुपदकुमारि! किस बर्तावसे तुम हृष्ट-पुष्ट अंगोंवाले तथा लोकपालोंके समान वीर पाण्डवोंके हृदयपर अधिकार रखती हो? किस प्रकार तुम्हारे वशमें रहते हुए वे कभी तुमपर कुपित नहीं होते?
lokapālopamān vīrān punaḥ paramasaṃhatān | kathaṃ ca vaśagās tubhyaṃ na kupyanti ca te śubhe ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: «أيتها السيدة المباركة، كيف يبقى أولئك الأبطال—كحُرّاس العوالم، بل في غاية الشدة والبأس—تحت تأثيرك، ومع ذلك لا يغضبون عليك أبدًا؟»
वैशम्पायन उवाच
The verse frames an ethical ideal of household governance: true influence is not coercion but conduct that preserves respect and prevents anger—suggesting restraint, tact, and dharmic behavior as the basis of harmony even among powerful people.
The narrator introduces a question about how an auspicious woman maintains affectionate authority over exceptionally heroic, world-guardian-like men, such that they remain compliant and do not become angry—setting up a discussion on marital/household conduct.