चित्रसेन-समागमः / The Engagement with Citrasena and the Gandharvas
दुर्व्याह्वताच्छड्कमाना दुःस्थितादू दुरवेक्षितात् । दुरासिताद् दुर्वजितादिद्धिताध्यासितादपि,“कभी मेरे मुखसे कोई बुरी बात न निकल जाय, इसकी आशंकासे सदा सावधान रहती हूँ। असभ्यकी भाँति कहीं खड़ी नहीं होती। निर्लज्जकी तरह सब ओर दृष्टि नहीं डालती। बुरी जगहपर नहीं बैठती। दुराचारसे बचती तथा चलने-फिरनेमें भी असभ्यता न हो जाय, इसके लिये सतत सावधान रहती हूँ। पतियोंके अभिप्रायपूर्ण संकेतका सदैव अनुसरण करती हूँ
durvyāhṛtāc chaṅkamānā duḥsthitād duravekṣitāt | durāsitād durvajitād iddhitādhyāsitād api ||
قال فايشَمبايانا: «خشيةَ أن يفلت من فمي قولٌ سيّئ، أبقى يقِظةً على الدوام. لا أقف وقفةً فظّة، ولا أُرسل نظراتٍ وقحةً في كلّ اتجاه. لا أجلس في مواضع لا تليق، وأجتنب سوء السلوك؛ وحتى في مشيي وحركتي أظلّ متنبهةً لئلا يقع خللٌ في الأدب. وأتّبع دائمًا الإشارات ذات المعنى ومقاصد أزواجي».
वैशम्पायन उवाच
The verse emphasizes vigilant self-discipline: guarding one’s speech, posture, gaze, seating, and movement so that one’s outward behavior aligns with propriety (sadācāra) and does not slip into indecorum.
In Vaiśampāyana’s narration, a woman (contextually, a wife speaking of her conduct) describes her careful observance of decorum—avoiding improper speech and behavior—and her attentiveness to the intentions and signals of her husbands.