Shloka 6
Karṇa’s Counsel on Śrī
Fortune) and the Proposed Display before the Exiled Pāṇḍavas (कर्णवचनम् / श्रीप्रदर्शन-प्रस्तावः
मैथुनायेह सम्प्राप्ता काम॑ प्राप्तं द्रुतं चर । जामयो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन,शिवा बोली--अग्निदेव! तुम हमें सदा ही प्रिय रहे हो; परंतु हमलोग तुमसे सदा डरती आ रही हैं। इन दिनों तुम्हारी चेष्टाओंसे मनकी बात जानकर मेरी सखियोंने मुझे तुम्हारे पास भेजा है। मैं समागमकी इच्छासे यहाँ आयी हूँ। तुम स्वतः प्राप्त हुए काम-सुखका शीघ्र उपभोग करो। हुताशन! वे भगिनीस्वरूपा सखियाँ मेरी राह देख रही हैं, अतः मैं शीघ्र चली जाऊँगी
maithunāyeha samprāptā kāmaṁ prāptaṁ drutaṁ cara | jāmayo māṁ pratīkṣante gamiṣyāmi hutāśana ||
قالت شِيفا: «يا أغنيديفا (هوتاشانا)! لقد كنتَ لنا محبوبًا دائمًا، ومع ذلك كنا نخافك دائمًا. والآن، إذ فهمتُ رغبةَ ذهنك من تقرّباتك الأخيرة، أرسلتني رفيقاتي إليك. جئتُ راغبةً في الوصال؛ فاسرع إلى التمتّع باللذّة التي أتتك من تلقاء نفسها. يا هوتاشانا، إنّ صديقاتي اللواتي هنّ كالأخوات ينتظرنني في الطريق، ولذا يجب أن أغادر سريعًا.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical tension between desire and restraint: even when attraction is present, the narrative frames the encounter through persuasion, fear, and urgency, implicitly raising questions about self-control, propriety, and the consequences of yielding to impulse.
In Mārkaṇḍeya’s narration, Śivā addresses Agni. She says her companions—who both value and fear him—sent her after sensing his desire. She declares she has come seeking union, urges him to enjoy quickly, and notes she must soon return because her companions are waiting.