Shloka 24
द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्ति चान्येन पाणिना । अपरेणाग्निदायादस्ताम्रचूडं भुजेन सः,ये उस गर्जनाद्वारा चराचर प्राणियोंसहित इन तीनों लोकोंको मूर्छित-सा कर रहे थे। महान् मेघोंकी गम्भीर ध्वनिके समान उनकी उस गर्जनाको सुनकर चित्र और ऐरावत नामक दो महागज वहाँ दौड़े आये। कुमार स्कन्द सूर्यकी कान्तिके समान उद्धासित हो रहे थे। उन दोनों हाथियोंको आते देख उन अग्निकुमारने उन्हें दो हाथोंसे पकड़ लिया तथा एक हाथमें शक्ति और दूसरेमें अरुण शिखासे विभूषित और बलवानोंमें श्रेष्ठ एवं विशाल शरीरवाले एक समीपवर्ती कुक्कुट (मुर्गै)-को पकड़कर उन महाबाहु कुमारने भयंकर गर्जना की और (उन हाथी-मुर्गे आदिको लिये हुए) क्रीडा करने लगे
dvābhyāṁ gṛhītvā pāṇibhyāṁ śaktiṁ cānyena pāṇinā | apareṇāgnidāyādas tāmra-cūḍaṁ bhujena saḥ ||
قال ماركاندييا: إن سكَندا، وارث أغني، قبض بكلتا يديه على الفيلين المقبلين اندفاعًا، وفي يدٍ أخرى أمسك بالرمح «شاكتي» (śakti)، وبالذراع الباقية أمسك بصاحب العُرف النحاسي. ويُبرز هذا المشهد بأسًا فوق بشريًّا وسلطانًا إلهيًّا: فالقوة لا تُستعرض للقسوة، بل علامةً لهيبة سماوية تُخضع الفوضى وتحمي نظام الكون (الدارما).
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights divine strength as a form of rightful authority: overwhelming power is portrayed as serving cosmic stability (order over chaos), not as mere violence. It implicitly commends controlled might aligned with protection and dharma.
Mārkaṇḍeya describes Skanda’s astonishing display: he seizes opponents with both hands, holds a spear in another, and with the remaining arm grasps the copper-crested rooster, demonstrating superhuman prowess in a dramatic, almost playful show of dominance.