Shloka 11
Skanda–Svāhā-saṃvāda; Gaṇa-vyutpatti and Śvetaparvata-vaibhava
Chapter 220
सरय्वां जनयत् सिद्धि भानुं भाभि: समावृणोत् | आग्नेयमानयन् नित्यमाद्दाने होष सूयते,वीरने “सरयू” नामवाली पत्नीके गर्भसे 'सिद्धि' नामक पुत्रको जन्म दिया। सिद्धिने अपनी प्रभासे सूर्यको भी आच्छादित कर लिया। सूर्यके आच्छादित हो जानेपर उसने अग्निदेवता-सम्बन्धी यज्ञका अनुष्ठान किया। आह्वान-मन्त्र (अग्निमग्न आवह इत्यादि)-में इस सिद्धि नामक अग्निकी ही स्तुति की जाती है
sarayvāṁ janayat siddhiṁ bhānuṁ bhābhiḥ samāvṛṇot | āgneyam ānayan nityam āddāne hoṣa sūyate ||
قال ماركاندييا: من سارايُو وُلِدَ ابنٌ اسمه «سِدّهي». وبشعاع سِدّهي غُشِّيَتْ حتى الشمس (بهانو) فاحتُجِبَت. فلما احتُجِبَت الشمس على ذلك النحو، كان سِدّهي يداوم على إقامة شعيرةٍ متصلةٍ بأغني (إله النار)؛ وفي منترات الاستدعاء لتلك القرابين يُمَجَّد سِدّهي نفسه، إذ يُعَدّ هو النارَ المستدعاة بعينها. وتُبرز الحادثة معنىً أخلاقيًّا: أن قوة الزهد/التألّق الروحي (tapas/tejas) ينبغي أن تُساق إلى نظام الطقس المشروع لا إلى مجرد الاستعراض، فتُستعادُ الموازنة بعبادةٍ منضبطة.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Extraordinary spiritual radiance (tejas) is not an end in itself; it should be integrated into dharmic order through disciplined ritual and right invocation, so that power serves harmony rather than disruption.
Mārkaṇḍeya narrates that Sarayū bore a son named Siddhi whose brilliance could even obscure the Sun; in response, Siddhi performs an Agni-related rite, and the ritual invocation-mantras are understood as praising and calling this very Siddhi as the fire being invoked.