Shloka 29
Skanda–Mātṛgaṇa-janma: Kumārakāḥ, Kanyāgaṇāḥ, and the Vīrāṣṭaka (स्कन्द-मातृगण-सम्भवः)
न शोचामि च वै विद्वन् कालाकाडुक्षी स्थितो हाहम् | एतैर्निंदर्शनैर््रह्मयनू नावसीदामि सत्तम,विद्वन! मैं अन्तकालकी प्रतीक्षा करता हूँ। अत: कभी शोकमग्न नहीं होता। सत्पुरुषोंमें श्रेष्ठ ब्राह्मण! उपर्युक्त विचारोंका मनन करते रहनेसे मुझे कभी दुःख या अनुत्साह नहीं होता
na śocāmi ca vai vidvan kālākāṅkṣī sthito hy aham | etair nidarśanair brahman na avasīdāmi sattama ||
قال الصيّاد: «أيها العالِم، لا أحزن. إنما أقف منتظرًا أجلي المعيَّن (الموت). لذلك لا أغرق في الأسى قطّ. يا أفضلَ أهل الصلاح، يا brāhmaṇa—بمداومة التفكّر في هذه المعاني لا أقع في الكآبة ولا يفتر عزمي.»
व्याध उवाच
Educational Q&A
Steadiness in the face of mortality: by accepting Kāla (inevitable time/death) and repeatedly contemplating sound examples and principles, one avoids grief and despondency. The verse commends reflective understanding as a practical means to maintain equanimity.
Vyādha is instructing a brāhmaṇa interlocutor. He explains his own inner discipline: he waits calmly for his destined end and, through continual reflection on the points he has presented, he does not become sorrowful or lose heart.