Skanda–Mātṛgaṇa-janma: Kumārakāḥ, Kanyāgaṇāḥ, and the Vīrāṣṭaka (स्कन्द-मातृगण-सम्भवः)
साम्प्रतं च मतो मे5सि ब्राह्मणो नात्र संशय: । ब्राह्मण: पतनीयेषु वर्तमानो विकर्मसु
sāmprataṁ ca mato me ’si brāhmaṇo nātra saṁśayaḥ | brāhmaṇaḥ patanīyeṣu vartamāno vikarmasu ||
لقد تيقّنتُ الآن أنك براهمن حقًّا، ولا شكّ في ذلك. غير أنك براهمنٌ منخرطٌ في أفعالٍ تُسقط صاحبها عن مقامه المقدّس، وفي أعمالٍ تخالف السلوك القويم.
ब्राह्मण उवाच
The verse distinguishes identity from conduct: even if one is truly a brāhmaṇa by birth or recognition, engaging in vikarma—prohibited or unrighteous actions—leads to patana (moral and ritual downfall). Dharma is upheld through right action, not merely by status.
A brāhmaṇa speaker addresses someone he now accepts as a genuine brāhmaṇa, but rebukes him for participating in degrading, forbidden deeds. The line functions as a moral censure within the Vana Parva episode, emphasizing accountability to brāhmaṇical standards of conduct.