Shloka 26
आरण्यकपर्वणि अध्यायः २१६ — इन्द्र-स्कन्द-संमुखता वज्रप्रहारश्च
Indra approaches Skanda; vajra strike and the arising of Viśākha
अथ क्षिप्त: शरो घोरो मयापि द्विजसत्तम । ताडितश्न॒ ऋषिस्तेन शरेणानतपर्वणा,द्विजश्रेष्ठ) तदनन्तर मैंने भी एक भयानक बाण छोड़ा। उसकी गाँठ कुछ झुकी हुई थी। उस बाणसे एक ऋषि मारे गये
atha kṣiptaḥ śaro ghoro mayāpi dvijasattama | tāḍitaś ca ṛṣis tena śareṇānataparvaṇā ||
ثم إنني أنا أيضًا أطلقت سهمًا مروِّعًا، يا خيرَ ذوي الميلادين. فأصاب ذلك السهم—وكان موضعُ وصله مائلًا قليلًا—ناسكًا رائيًا فقتله. وتكشف هذه اللحظة كيف يمكن لفعلٍ واحدٍ طائش، تدفعه نزوةٌ عابرة، أن يغدو خطيئةً أخلاقيةً جسيمة إذا أصاب البريءَ والموقَّرَ روحًا.
व्याध उवाच
Educational Q&A
Even a moment of rash action can become adharma when it harms an innocent—especially a sage—so restraint, awareness, and accountability are essential to righteous conduct.
The hunter recounts that he shot a frightening arrow; it struck a ṛṣi and caused the sage’s death, setting up the moral weight of unintended or impulsive violence.