Shloka 42
मातापितृपूजन-प्रधानधर्मः (Primacy of Filial Service) — Mārkaṇḍeya’s Account of the Vyādha’s Instruction
धुन्धुर्नाम महादैत्यो मधुकैटभयो: सुतः । कुवलाश्चश्व नृपतिर्धुन्धुमार इति स्मृत:,सज्जनशिरोमणे! इस प्रकार मधुकैटभ-कुमार महादैत्य धुन्धु कुवलाश्वके हाथसे मारा गया और राजा कुवलाश्चकी धुन्धुमार नामसे प्रसिद्धि हुई
dhundhur nāma mahādaityo madhukaiṭabhayoḥ sutaḥ | kuvalāśvaś ca nṛpatir dhundhumāra iti smṛtaḥ ||
قال ماركانديّا: «كان هناك عفريت جبار يُدعى دُهُنْدُهُ (Dhundhu)، وهو ابن مَدْهُو وكَيْطَبْهَ (Madhu–Kaiṭabha). ويُذكر الملك كُوَفَلاشْفا (Kuvalāśva) باسم “دُهُنْدُهُمارا” (Dhundhumāra) لأنه قتل ذلك الدُهُنْدُهُ.» وتُبرز هذه الحادثة أن مجد الحاكم مؤسَّس أخلاقيًا على الدَّهَرْما: حماية العالم وإهلاك القوى التي تهدد النظام.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
A ruler’s true renown arises from dharmic protection—removing destructive forces that endanger society—so that power becomes service to order rather than mere conquest.
Mārkaṇḍeya identifies Dhundhu as a powerful demon descended from Madhu and Kaiṭabha, and explains that King Kuvalāśva gained the epithet Dhundhumāra because he killed Dhundhu.