Shloka 36
मातापितृपूजन-प्रधानधर्मः (Primacy of Filial Service) — Mārkaṇḍeya’s Account of the Vyādha’s Instruction
दद्यां वित्तं द्विजाग्रयेभ्य: शत्रूणां चापि दुर्जय: । सख्यं च विष्णुना मे स्याद् भूतेष्वद्रोह एव च,“देवताओं! मैं श्रेष्ठ ब्राह्मणोंको धन दान करूँ, शत्रुओंके लिये दुर्जय बना रहूँ, भगवान् विष्णुके साथ सख्य भावसे मेरा प्रेम हो और किसी भी प्राणीके प्रति मेरे मनमें द्रोह न रह जाय
dadyāṁ vittaṁ dvijāgrebhyaḥ śatrūṇāṁ cāpi durjayaḥ | sakhyaṁ ca viṣṇunā me syād bhūteṣv adroha eva ca ||
قال ماركانḍيا: «ليتني أهبُ المال صدقةً لأشرفِ ذوي الميلادَين من البراهمة؛ وليتني أبقى عصيًّا على القهر أمام أعدائي؛ وليت لي صداقةً وأُلفةً محبّةً مع الربّ فيشنو؛ وليكن فيّ وحده عدمُ الحقد على جميع الكائنات الحيّة».
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal that balances four virtues: generosity to worthy recipients (dāna), steadfast strength against wrongdoing (being durjaya to enemies), devotion expressed as intimate friendship with Viṣṇu (sakhya-bhāva), and universal non-malice toward all beings (adroha).
Mārkaṇḍeya articulates a set of aspirational vows/boons—what he wishes to embody—linking social duty (supporting the learned), righteous power (resisting enemies), devotional relationship with Viṣṇu, and compassionate conduct toward all creatures.