Shloka 14
मातापितृपूजन-प्रधानधर्मः (Primacy of Filial Service) — Mārkaṇḍeya’s Account of the Vyādha’s Instruction
तस्मिन् प्रयाते दुर्धर्षे देवि शब्दों महान भूत् । एष श्रीमानवध्योउ्द्य धुन्धुमारो भविष्यति,उन दुर्धर्षवीर कुवलाश्वके यात्रा करनेपर देवलोकमें अत्यन्त हर्षपूर्ण कोलाहल होने लगा। देवता कहने लगे--'ये श्रीमान् नरेश अवध्य हैं, आज धुन्धुको मारकर ये” “धुन्धुमार' नाम धारण करेंगे
tasmin prayāte durdharṣe devi śabdo mahān abhūt | eṣa śrīmān avadhyo ’dya dhundhumāro bhaviṣyati ||
يا إلهة، لمّا انطلق ذلك البطل الذي لا يُقهَر، ارتفع في عالم الآلهة صياحٌ عظيمٌ بالابتهاج. وأعلن الديفا: «إنّ هذا الملكَ المشرقَ لا يُغلَب ولا يُقتَل؛ واليوم، بعد أن يصرع دُهُندهو، سيحمل اسمَ “دُهُندهو-مارا”.» وتُبرز الآية كيف يُحتفى بالعزم القويم والفعل الجسور المتّخذ لحماية العالم بوصفه بطولةً دارمية، وكيف يمنح العملُ لقبًا خالدًا يخلّد غايته الأخلاقية.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Dharmic courage—acting decisively to remove a threat to the world—is affirmed by divine approval; a righteous deed can define one’s lasting reputation, here expressed through the epithet ‘Dhundhumāra’ (slayer of Dhundhu).
As the formidable hero-king (Kuvalāśva) sets out to confront Dhundhu, the gods rejoice and proclaim that he is invincible and will gain the name ‘Dhundhumāra’ after killing Dhundhu.