Shloka 1
धौन्धुमारोपाख्यानम्
Dhaundhumāra-Upākhyāna: The Slaying of Dhundhu and the Epithet ‘Dhundhumāra’
हि ० आय न () अआटआ अपसा चतुन॑वर्त्याधेकशततमो< ध्याय: क्षत्रिय राजाओंका महत्त्व--सुहोत्र और शिबिकी प्रशंसा वैशम्पायन उवाच ततः पाण्डवा: पुनर्मार्कण्डेयमूचु:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर पाण्डवोंने पुनः मार्कण्डेयजीसे प्रश्न किया
Vaiśampāyana uvāca: tataḥ Pāṇḍavāḥ punar Mārkaṇḍeyam ūcuḥ; Janamejaya! tad-anantaram Pāṇḍavaiḥ punaḥ Mārkaṇḍeyaṁ prati praśnaḥ kṛtaḥ.
قال فايشَمبايانا: «ثم إنّ أبناء باندو عادوا فخاطبوا ماركانديَّا مرةً أخرى. يا جاناميجيَّا! بعد ذلك أعاد أبناء باندو طرح سؤالهم على الحكيم ماركانديَّا». ويُمهِّد هذا السرد لاستئناف الاستفتاء في الدارما ومثال المُلك القويم، دالًّا على أنّ الفهم الأخلاقي يُنال بتكرار السؤال عند رائيٍّ مُتحقِّق.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharma is approached through humble, repeated inquiry: even great heroes seek clarification from a sage, showing that ethical discernment is refined by questioning and listening to authoritative wisdom.
Within the Vaiśampāyana–Janamejaya frame, the Pāṇḍavas again turn to the sage Mārkaṇḍeya and pose a further question, setting up the next instruction or exemplary story about righteous conduct and royal greatness.