Shloka 35
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
स एवमुक्त्वा दुहितरं क्रुदः शशाप यस्मात् त्वया राजानो विप्रलब्धा बहवस्तस्मादब्रह्माण्यानि तवापत्यानि भविष्यन्त्यानृतिकत्वात् तवेति,ै है ॥ है ५ । 9 /“३| पर ५ | कट शक बः #म ०. किन ७-८ »* *_ | पक” आर. जे क््बुटूप््> पप - २ ुत--+काज पा आल व रा ७” ५७ ८७,५२० ञ ययातिसे ब्राह्णकी याचना “तब पिता मण्डूकराजने अपनी पुत्री सुशोभना महाराज परीक्षितको समर्पित कर दी और उससे कहा--'बेटी! सदा राजाकी सेवा करती रहना।' ऐसा कहकर मण्डूकराजने जब अपनी पुत्रीके अपराधको याद किया, तब उसे क्रोध हो आया और उसने उसे शाप देते हुए कहा--“अरी! तूने बहुत-से राजाओंको धोखा दिया है, इसलिये तेरी संतानें ब्राह्मणविरोधी होंगी; क्योंकि तू बड़ी झूठी है”
sa evam uktvā duhitaraṁ kruddhaḥ śaśāpa—yasmāt tvayā rājāno vipralabdhā bahavas tasmād abrahmāṇyāni tavāpatyāni bhaviṣyanty ānṛtikatvāt tava iti.
قال فايشامبايانا: وبعد أن قال ذلك، اشتعل الأب غضبًا فلعن ابنته قائلاً: «لأنك خدعتِ ملوكًا كثيرين، فسيكون نسلُك معاديًا للبراهمة ومخالفًا للسلوك البراهمني، إذ إن الكذب كامنٌ فيكِ»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse condemns deception and falsehood (ānṛtikatva) as adharma, presenting them as causes of far-reaching harm: personal wrongdoing is shown to generate enduring consequences, even affecting one’s lineage and its relationship to brahminical norms and social ethics.
Vaiśaṃpāyana narrates that a father, angered by his daughter’s repeated deception of many kings, pronounces a curse: her future children will be ‘abrahmāṇya’—hostile to brāhmaṇas or deviating from brahminical conduct—explicitly linking the curse to her habitual untruthfulness.