Shloka 12
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
स राजा तां बाढमित्युक्त्वा तामुपयेमे कृतोद्धाहश्न राजा परीक्षित् क्रीडमानो मुदा परमया युक्तस्तूष्णीं सड़म्य तया सहास्ते,“तब राजाने उससे “बहुत अच्छा” कहकर उससे (गान्धर्व) विवाह किया। विवाहके पश्चात् राजा परीक्षित् अत्यन्त आनन्दपूर्वक उसके साथ क्रीड़ा-विहार करने लगे और एकान्तमें मिलकर उसके साथ चुपचाप बैठे रहे
sa rājā tāṃ bāḍham ity uktvā tām upayeme kṛtoddhāhaḥ | sa rājā parīkṣit krīḍamāno mudā paramayā yuktaḥ tūṣṇīṃ sāramya tayā sahāste |
قال فايشَمبايانا: أجاب الملك «حسنٌ جدًّا»، فتزوّجها على طريقة الغاندارفَة (Gandharva). فلما انقضت شعائر الزواج، كان الملك باريكشِت—وقد امتلأ بأقصى الفرح—يقضي وقته في مؤانستها واللعب معها؛ وفي الخلوة كان يجلس معها صامتًا، مستغرقًا في رضا القرب والأنس.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse implicitly cautions that intense personal pleasure and seclusion after a love-marriage can draw a ruler inward; dharma requires balancing private attachment with alertness to wider responsibilities.
The king agrees to the woman’s proposal, marries her by the Gandharva form, and then spends time joyfully sporting with her and sitting with her in silent, private intimacy.