Shloka 7
निवातकवचवधः — Arjuna’s Neutralization of the Nivātakavacas
Vajra-astra deployment
अथापराल्ने तस्याह्व: प्रावात् पुण्य: समीरण: । पुनर्नवमिमं लोकं कुर्वन्निव सपत्नहन्,शत्रुविजयी नरेश! तदनन्तर जब वह दिन ढलने लगा, तब पुनः इस जगतमें नूतन जीवनका संचार-सा करती हुई पवित्र वायु चलने लगी और उस हिमालयके पार्श्ववर्ती प्रदेशमें दिव्य, नवीन और सुगन्धित पुष्पोंकी वर्षा होने लगी
athāparāhṇe tasyāhvaḥ prāvāt puṇyaḥ samīraṇaḥ | punar navam imaṃ lokaṃ kurvann iva sapatnahan śatruvijayī nareśa |
ثم لما أخذ النهار يميل إلى أفوله، هبّت ريحٌ طاهرة. كأنها تُجدِّد العالم بنَفَسٍ من حياةٍ جديدة—يا أيها الملك، قاتل الأنداد وقاهر الأعداء—معلنةً انعطافًا مباركًا في مجرى الأحداث.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse uses auspicious natural imagery to suggest that righteousness and divine order can manifest through signs in the environment, encouraging attentiveness to moral and providential turning points rather than mere human force.
As evening approaches, a purifying, auspicious wind begins to blow, described as if it renews the world; the speaker addresses a king with honorific epithets, marking a significant and favorable shift in the scene.