Shloka 39
Kubera’s Arrival and the Disclosure of Agastya’s Curse
Vaiśaṃpāyana–Janamejaya Narrative
भ्रमन्तं तत्र तत्रेैव देवेन विनिवारितम् । भ्रातृस्तान् ह्वियतो दृष्ट्वा द्रौपदी च महाबल:,उस समय सहदेव धरतीपर खड़े होकर राक्षसपर आक्षेप कर रहे थे और वह मूढ़ राक्षस मार्गसे भ्रष्ट होकर वहीं चक्कर काट रहा था। कालसे उसकी बुद्धि मारी गयी थी। दैवने ही उसे वहाँ रोक रखा था। भाइयों और द्रौपदीका अपहरण होता देख महाबली भीमसेन कुपित हो उठे और जटासुरसे बोले--“ओ पापी! पहले जब तू शस्त्रोंकी परीक्षा कर रहा था, तभी मैंने तुझे पहचान लिया था
vaiśampāyana uvāca |
bhramantaṃ tatra tatraiva devena vinivāritam |
bhrātṝs tān hviyato dṛṣṭvā draupadīṃ ca mahābalaḥ |
قال فايشَمبايانا: إذ رأى ذلك الضالّ يتخبّط هنا وهناك، غير أنّ التدبير الإلهي كان يحجزه في الموضع نفسه، ورأى إخوته ودراوبدي يُساقون، اشتعل بهيما—وهو شديد البأس—بغضبٍ عادل، مدركًا أنّ القدر قد كبَحَ المجرم ليُوقَف جرمه ويُجابَه بما يستحق.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical idea that wrongdoing may be checked by daiva (divine ordering), creating the moment for dharmic response: when the innocent are harmed, righteous resistance is not mere anger but a duty aligned with protection and justice.
A wrongdoer is seen wandering but mysteriously restrained by divine agency; at the same time, the Pāṇḍavas’ brothers and Draupadī are being carried off. Seeing this, the mighty Bhīma (implied) becomes enraged and prepares to confront the abductor.