Bhīma’s Entry into Kubera’s Nalinī and the Taking of Saugandhika Lotuses (सौगन्धिकोत्पल-ग्रहणम्)
भ्रातृत्वं त्वं पुरस्कृत्य वरं वरय भारत । यदि तावन्मया क्षुद्रा गत्वा वारणसाह्नयम्,“भारत! तुम मुझे अपना बड़ा भाई समझकर कोई वर माँगो। यदि तुम्हारी इच्छा हो कि मैं हस्तिनापुरमें जाकर तुच्छ धृतराष्ट्र-पुत्रोंकी मार डालूँ तो मैं यह भी कर सकता हूँ अथवा यदि तुम चाहो कि मैं पत्थरोंकी वर्षासे सारे नगरको रौंदकर धूलमें मिला दूँ अथवा दुर्योधनको बाँधकर अभी तुम्हारे पास ला दूँ तो यह भी कर सकता हूँ। महाबली वीर! तुम्हारी जो इच्छा हो, वही पूर्ण कर दूँगा"
bhrātṛtvaṃ tvaṃ puraskṛtya varaṃ varaya bhārata | yadi tāvanmayā kṣudrā gatvā vāraṇasāhnayam ||
قال فايشَمبايانا: «يا بهاراتا، مُقدِّمًا أُخوَّتنا في الصدارة، اختر نعمةً تطلبها. إن شئتَ ذهبتُ في الحال إلى ڤارَنَساهْنَيا فأهلكتُ أولئك الأبناء الصغار الشأن لِدْهريتاراشترا؛ أو إن رغبتَ سحقتُ المدينة كلَّها حتى تصير غبارًا بعاصفةٍ من الحجارة؛ أو أوثقتُ دُريودَهَنَة وجئتُ به إليك في التوّ. أيها البطل عظيم القوّة—ما تشأه أُنجزه لك.»
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds the ethical tension between capability and restraint: immense power is offered in the name of brotherly duty, but the moral burden lies in choosing a boon that aligns with dharma rather than impulsive vengeance or indiscriminate destruction.
A powerful ally, speaking through Vaiśampāyana’s narration, urges the addressed Bhārata to ask for any boon on the basis of brotherhood, even offering extreme actions—killing the Kauravas, devastating a city, or capturing Duryodhana and delivering him immediately.