Bhīma’s Entry into Kubera’s Nalinī and the Taking of Saugandhika Lotuses (सौगन्धिकोत्पल-ग्रहणम्)
देशकाल इहायातुं देवगन्धर्वयोषिताम् । ममापि सफल चक्षु: स्मारितश्नलास्मि राघवम्,“कुरुश्रेष्ठ! मैं इस स्थानपर रहता हूँ, यह बात कभी किसीसे न कहना। महाबली वीर! अब कुबेरके भवनसे भेजी हुई देवांगनाओं तथा गन्धर्व-सुन्दरियोंके यहाँ आनेका समय हो गया है। भीम! तुम्हें देखकर मेरी भी आँखें सफल हो गयीं। तुम्हारे साथ मिलकर तुम्हारे मानवशरीरका स्पर्श करके मुझे उन भगवान् रामचन्द्रजीका स्मरण हो आया है, जो श्रीराम- नामसे प्रसिद्ध साक्षात् विष्णु हैं। जगत्के हृदयको आनन्द प्रदान करनेवाले, मिथिलेशनन्दिनी सीताके मुखारविन्दको विकसित करनेके लिये सूर्यके समान तेजस्वी तथा दशमुख रावणरूपी अन्धकारराशिको नष्ट करनेके लिये साक्षात् भुवन-भास्कररूप हैं। वीर कुन्तीकुमार! तुमने जो मेरा दर्शन किया है, वह व्यर्थ नहीं जाना चाहिये
deśa-kālam ihāyātuṃ deva-gandharva-yoṣitām | mamāpi saphalaṃ cakṣuḥ smāritaś cāsmi rāghavam ||
قال فايشَمبايانا: «لْيُراعَ الزمانُ والمكانُ اللائقان لوصول الحوريات السماويات وفتيات الغندرفا إلى هنا. لقد اكتملتْ حتى عيناي برؤيتك؛ وبملاقاتك—وبملامسة جسدك الإنساني—تذكّرتُ راغهافا، الربَّ راما، المشهور باسم “شري راما”، وهو في الحقيقة فيشنو متجسّدًا: متألّقًا كالشمس ليُبهج قلبَ العالم ويُزهر وجهَ سيتا اللوتسيّة، بهجةَ ملك مِثيلا؛ وكشمسٍ كونيّة ليبدّد كتلةَ الظلام التي هي رافانا ذو الوجوه العشرة. أيها البطل ابن كونتي، لا ينبغي لزيارتك لرؤيتي أن تذهب سُدى.»
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights the ethical and devotional idea that a worthy encounter (darśana) should bear fruit: meeting a virtuous hero is an occasion for remembrance of dharmic exemplars like Rāma/Viṣṇu, and one should respond with appropriate action rather than letting such a meeting become meaningless.
The speaker marks that it is the proper time for celestial women to arrive, expresses that seeing the hero has fulfilled his sight, and says the meeting has reminded him of Lord Rāma—described with solar imagery as the destroyer of Rāvaṇa’s darkness—concluding that the visitor’s coming should not be wasted.