Shloka 7
Kṛṣṇasya asāṃnidhya-kāraṇaṃ — Śālva–Soubha-vṛttāntaḥ
Why Kṛṣṇa was absent; the Śālva and Saubha account
सोष्टिका भरतश्रेष्ठ सभेरीपणवानका । सतोमराड्कुशा राजन् सशतघ्नीकलाड्ूला,अस्त्रोंसे भरे हुए मिट्टी और चमड़ेके असंख्य पात्र रखे गये थे। भरतश्रेष्ठ! ढोल, नगारे और मृदंग आदि जुझाऊ बाजे भी बज रहे थे। राजन्! तोमर, अंकुश, शतघ्नी, लांगल, भुशुण्डी, पत्थरके गोले, अन्यान्य अस्त्र-शस्त्र, फरसे, बहुत-सी सुदृढ़ ढालें और गोला- बारूदसे भरी हुई तोपें यथास्थान तैयार रखी गयी थीं
soṣṭikā bharataśreṣṭha sabherīpaṇavānakā | satomarāṅkuśā rājan saśataghnīkalāṅgalā ||
قال فايُو: «يا خيرَ آلِ بهاراتا، كانت هناك أيضًا أدواتٌ تُسمّى oṣṭikā، وكانت موسيقى الحرب—bherī وpaṇava وānaka—تدوّي. أيها الملك، أُعِدَّت الرماحُ (tomara) والخُطّافاتُ (aṅkuśa)، وكذلك śataghnī وأسلحةٌ شبيهةٌ بالمحراث (lāṅgala).» ويستحضر المشهدُ استعدادًا حصينًا مكتمل السلاح: فدويُّ آلات الحرب وترتيبُ الأسلحة بعنايةٍ يشيران إلى معركةٍ وشيكة، وإلى الثقل الأخلاقي للعنف حين يُقدَم عليه عن رويةٍ وتدبير.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse primarily functions as vivid narration, but it implicitly highlights the moral gravity of warfare: organized violence is not accidental—it is prepared, announced, and enabled by rulers and their resources, which underscores responsibility and the ethical burden of choosing conflict.
Vāyu describes a war-ready setting: battle-drums are sounding and multiple weapons—javelins, goads, śataghnīs, and plough-like arms—are arranged and kept prepared, indicating imminent or ongoing military mobilization.