अध्याय १४९ — हनूमतो महद्रूपदर्शनं तथा धर्म-नीति-उपदेशः
Hanūmān’s Vast Form and Instruction on Dharma–Statecraft
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायां हनुमद्धीमसंवादे अष्टचत्वारिंशदधिकशततमो< ध्याय:,इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत तीर्थयात्रापर्वमें लोगशती र्थयात्राके प्रसंगमें हनुमानजी और भीमसेनका संवाद नामक एक सौ अड्भतालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi tīrthayātrāparvaṇi lomaśatīrthayātrāyāṃ hanumad-bhīmasaṃvāde aṣṭacatvāriṃśad-adhika-śatatamo 'dhyāyaḥ
وهكذا، في «شري مهابهاراتا»، ضمن «فانا بارفا»، في قسم الحجّ إلى المَواطن المقدّسة (تيرثَياترا بارفا)، في سياق رواية لوماسا لرحلة الحجّ، ينتهي الفصل المعنون «حوار هانومان وبهيمسينا»—وهو الفصل الثامن والأربعون بعد المئة. وهذه الخاتمة (الكولوفون) تُثبت إغلاق هذا المقطع، وتؤطّره بوصفه تعليماً في سياق السفر المقدّس، حيث يغدو لقاء بهيما بهانومان درساً في أن القوّة لا تكتمل إلا إذا ضُبطت بالتواضع وبالدارما.
वैशम्पायन उवाच
As indicated by the chapter’s framing (“Hanumān–Bhīma dialogue” within a pilgrimage setting), the episode’s ethical thrust is the disciplining of power by dharma: physical might is not supreme unless guided by humility, restraint, and reverence for elders and higher ideals.
This line is a concluding colophon. It announces that, within Vana Parva’s pilgrimage section narrated in connection with Lomasa, the chapter describing the dialogue between Hanumān and Bhīmasena has ended (counted here as the 148th chapter).