द्रौपदीश्रमः तथा घटोत्कचस्मरणम्
Draupadī’s Exhaustion and the Summoning of Ghaṭotkaca
ते पथानन्तरान् वृक्षान् वल्मीकान् विषमाणि च । पाणिकश्रि: परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे,तत्पश्चात् वे रास्तेके आस-पासके वृक्षों, मिट्टीके ढेरों और ऊँचे-नीचे स्थानोंको हाथोंसे ट्टोलते हुए हवासे डरकर यत्र-तत्र छिपने लगे
te pathānantarān vṛkṣān valmīkān viṣamāṇi ca | pāṇikṛśiḥ parimārganto bhītā vāyor nililyire ||
قال فَيْشَمْبَايَنَة: أخذوا يتحسّسون السُّبُلَ الجانبية، يلمسون بأيديهم الأشجارَ وتلالَ النملِ الأبيض ووعورةَ الأرض؛ فلما دبّ فيهم الخوفُ من الريح، صاروا يختبئون هنا وهناك.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how fear can overwhelm judgment in harsh conditions: even something natural like wind becomes a trigger for hiding. Ethically, it invites reflection on steadiness (dhairya) and clarity amid uncertainty.
A group is moving through difficult terrain via side-paths, groping with their hands around trees, anthills, and uneven ground. Startled and afraid of the wind, they conceal themselves in various places.