Shloka 29
Gandhamādana-praveśa and the Sudden Storm (गन्धमादनप्रवेशः — चण्डवातवर्षवर्णनम्)
नष्टा वसुमती कृत्स्ना पाताले चैव मज्जिता । पुनरुद्धरिता तेन वाराहेणैकशृद्धिणा,एक समय सारी पृथ्वी एकार्णवके जलमें ड्रबकर अदृश्य हो गयी, पातालमें डूब गयी। उस समय भगवान् विष्णुने पर्वतशिखरके सदृश एक दाँतवाले वाराहका रूप धारण करके पुनः इसका उद्धार किया था
naṣṭā vasumatī kṛtsnā pātāle caiva majjitā | punaruddharitā tena vārāheṇaikaśṛṅgiṇā ||
كانَتِ الأرضُ كلُّها (فَسومَتِي) قد ضاعتْ يومًا—غاصتْ في اللُّجَّةِ وغُيِّبَتْ في عالَمِ الباطال، عالمِ ما تحتَ الأرض. عندئذٍ اتَّخذَ الرَّبُّ هيئةَ الفاراهَا، الخنزيرِ البريِّ ذي النابِ الواحد، شامخًا كقِمَّةِ جبل، فرفعَها من جديد. وتستحضرُ هذه الحادثةُ تدخُّلَ القدرةِ الإلهيةِ لإعادةِ النظامِ الكونيِّ حين يطغى الغمرُ على العالم، مؤكِّدةً أنَّ حمايةَ الأرضِ وإقامةَ الدَّرما من جديدٍ هما أسمى واجباتِ العليِّ الأعلى.
लोगश उवाच
Educational Q&A
When the world is overwhelmed and order collapses, the divine acts to restore balance; safeguarding the earth and re-establishing dharma is presented as a supreme, sustaining responsibility.
The speaker recalls the Varāha episode: the earth disappeared beneath the waters and sank into Pātāla, and Viṣṇu, assuming the one-tusked Boar form, lifted and rescued her.