Shloka 5
Dhanañjaya-viraha-śoka and the Resolve to Enter Gandhamādana (धनंजय-विरह-शोकः गन्धमादन-प्रवेश-संकल्पश्च)
नकुलात् पूर्वजं पार्थ न पश्याम्यमितौजसम् | अजेयमुग्रधन्वानं तेन तप्ये वृकोदर,वृकोदर! भयंकर धनुष धारण करनेवाले अजेय वीर अमिततेजस्वी अर्जुनको जो नकुलसे पहले उत्पन्न हुआ है, मैं अबतक नहीं देख रहा हूँ, इसके कारण मुझे बड़ा संताप हो रहा है
nakulāt pūrvajaṃ pārtha na paśyāmy amitaujasam | ajeyam ugradhanvānaṃ tena tapye vṛkodara ||
قال يودهيشثيرا: «يا بارثا، لا أرى ذلك الأخ الأكبر لناكولا—أرجونا ذو البأس الذي لا يُقاس، الذي لا يُقهَر، حامل القوس المهيب. ولأنه ليس في مرأى العين، يا فريكودارا، فإنني مُستعرٌ بالأسى.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of kinship and responsibility: a leader’s mind is bound to the safety of companions, and concern for a brother’s welfare is presented as a natural, dharmic response rather than weakness.
Yudhiṣṭhira speaks to Bhīma, distressed because Arjuna—described as invincible and fearsome with his bow—is not visible or has not returned, prompting worry about his whereabouts and safety.