Shloka 22
Raibhya-putrayoḥ satra-vṛttāntaḥ — The Satra Episode of Raibhya’s Sons
Parāvasu and Arvāvasu
भरद्वाजस्य चोत्थानं यवक्रीतस्य चो भयो: । प्रतिष्ठां चापि वेदस्य सौरस्य द्विजसत्तम: । एवमस्त्विति तं देवा: प्रोचुश्नापि वरान् ददु:,साथ ही उन्होंने यह भी माँगा कि “भरद्वाज तथा यवक्रीत दोनों जी उठें और इस सूर्यदेवतासम्बन्धी रहस्यमय वेदमन्त्रकी प्रतिष्ठा हो।' द्विजश्रेष्ठ अर्वावसुके इस प्रकार वर माँगनेपर देवता बोले--'ऐसा ही हो।” इस प्रकार उन्होंने पूर्वोक्त सभी वर दे दिये
bharadvājasya cotthānaṃ yavakrītasya ca ubhayoḥ | pratiṣṭhāṃ cāpi vedasya saurasya dvijasattamaḥ | evam astv iti taṃ devāḥ procusn āpi varān daduḥ |
قال لوماشا: «(لقد سأل) أن ينهض بهاردفاجا من جديد، وأن يعود يافاكريتا كذلك—كلاهما—إلى الحياة؛ وأن تُثبَّت، يا خيرَ ذوي الميلادين، المعارفُ الفيديةُ المقدّسة المتصلة بإله الشمس تثبيتًا راسخًا وتنالَ ما يليق بها من سلطانٍ واعتبار. فأجابه الآلهة: “ليكن كذلك”، وهكذا منحوه تلك العطايا أيضًا».
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that divine boons ideally serve dharma: they restore what is unjustly lost (reviving Bharadvāja and Yavakrīta) and uphold the rightful status of sacred knowledge (establishing the Sun-related Vedic lore).
A boon-request is being recounted: the petitioner asks for the revival of Bharadvāja and Yavakrīta and for the firm establishment of a Sun-related Vedic tradition; the gods consent—“So be it”—and grant these boons.