Shloka 17
Raibhya-putrayoḥ satra-vṛttāntaḥ — The Satra Episode of Raibhya’s Sons
Parāvasu and Arvāvasu
स तथा प्रवदन् क्रोधात् तैश्न प्रेष्यै: प्रभाषित: । तूष्णीं जगाम ब्रद्य॒र्षिवनमेव महातपा:,उनके ऐसा कहनेपर भी राजाके सेवकोंने उन्हें क्रोधपूर्वक फटकार दिया। तब वे महातपस्वी ब्रह्मर्षि चुपचाप वनको ही चले गये
sa tathā pravadān krodhāt taiś ca preṣyaiḥ prabhāṣitaḥ | tūṣṇīṁ jagāma brahmarṣir vanam eva mahātapāḥ ||
وبينما كان يتكلم على ذلك النحو، إذا بخَدَمِ الملك وقد استبدّ بهم الغضب يجيبونه بكلامٍ قاسٍ. أمّا البراهمارِشي، الزاهد العظيم، فآثر كبح النفس على الانتقام، فصمت ومضى ثانيةً إلى الغابة—مُظهِرًا أن الكرامة وضبط النفس أسمى من ردّ الإهانة بإهانة.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣamā (forbearance) and dama (self-restraint): when met with angry, disrespectful speech, the true ascetic does not escalate conflict but maintains silence and withdraws, preserving dharma and inner composure.
A great sage speaks, but the king’s attendants respond harshly in anger. Rather than arguing or retaliating, the sage becomes silent and returns to the forest, emphasizing the ascetic’s detachment from worldly affronts.