Shloka 20
अष्टावक्र-प्रवेशः तथा ब्रह्मोद्य-प्रारम्भः
Aṣṭāvakra’s Entry and the Opening of the Brahmodya
ततः सुजाता परमार्तरूपा शापाद् भीता सर्वमेवाचचक्षे । तद् वै तत्त्वं सर्वमाज्ञाय रात्रा- वित्यब्रवीच्छवेतकेतुं स विप्र:,बालकके इस प्रश्नसे सुजाताके मनमें बड़ी व्यथा हुई, उसने शापके भयसे घबराकर सब बात बता दी। यह सब रहस्य जानकर उन्होंने रातमें श्वेतकेतुसे इस प्रकार कहा--'हम दोनों राजा जनकके यज्ञमें चलें। सुना जाता है, उस यजञ्ञमें बड़े आश्वर्यकी बातें देखनेमें आती हैं। हम दोनों वहाँ विद्वान ब्राह्मणोंका शास्त्रार्थ सुनेंगे और वहीं उत्तम पदार्थ भोजन करेंगे
tataḥ sujātā paramārtarūpā śāpād bhītā sarvam evācacakṣe | tad vai tattvaṃ sarvam ājñāya rātrāv ity abravīc chvetaketuṃ sa vipraḥ ||
ثم إن سُجاتا، وقد غمرها كربٌ عميق وارتعدت خوفًا من اللعنة، أفصحت عن كل شيء. فلما أدرك ذلك البراهمن الحقيقة كاملةً، قال لِشْوِيتَكِيتُو ليلًا: «هلمَّ بنا نذهب نحن الاثنين إلى يَجْنَةِ الملك جَنَكَة. يُقال إن في تلك الشعيرة تُرى عجائب. سنستمع إلى مناظرات البراهمة العلماء في الشاسترا، وننال هناك أيضًا طعامًا نفيسًا.»
लोगश उवाच
Educational Q&A
Fear of wrongdoing and its consequences (here, a curse) compels disclosure of truth; once the truth is known, the response is to seek higher understanding through learned discourse and a dharmic setting such as a yajña.
Sujātā, distressed and afraid of a curse, reveals the full secret. After learning the truth, the brāhmaṇa speaks to Śvetaketu at night and proposes that they go together to King Janaka’s sacrifice to witness marvels, hear scholarly debates, and partake of fine food.