Shloka 3
मान्धातृ-जन्म-चरितम्
The Birth and Career Account of Māndhātṛ
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं चरितं तस्य धीमत:ः । (सत्यकीर्तेहि मान्धातु: कथ्यमानं त्वयानघ ।) यथा मान्धातृशब्दश्न॒ तस्य शक्रसमद्युते: । जन्म चाप्रतिवीर्यस्य कुशलो हासि भाषितुम्,निष्पाप महर्षे! मैं आपके मुखसे उन सत्यकीर्ति एवं बुद्धिमान् राजा मान्धाताका वह सब चरित्र सुनना चाहता हूँ। इन्द्रके समान तेजस्वी और अनुपम पराक्रमी उन नरेशका 'मान्धाता” नाम कैसे हुआ? और उनके जन्मका वृत्तान्त क्या है? बताइये; क्योंकि आप ये सब बातें बतानेमें कुशल हैं
etad icchāmy ahaṁ śrotuṁ caritaṁ tasya dhīmataḥ | satyakīrter hi māndhātuḥ kathyamānaṁ tvayānagha | yathā māndhātṛ-śabdaś ca tasya śakra-samadyuteḥ | janma cāprativīryasya kuśalo hāsi bhāṣitum niṣpāpa maharṣe ||
قال يودهيشثيرا: «أرغب أن أسمع سيرة ذلك الملك الحكيم ماندهاطر، الذي قامت شهرته على الصدق. يا من لا إثم عليه، فاقصصها عليّ. كيف حمل ذلك الملك—المتألق كإندرا—اسم “ماندهاطر”؟ وما خبر مولده، وهو الذي لا يُجارى في بأسه؟ أيها الريشي العظيم الطاهر، إنك حاذق في رواية هذه الأمور—فتكلم.»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse models dhārmic learning: a righteous king seeks moral exemplars by respectfully questioning a qualified sage. It also highlights that true fame (satyakīrti) and unmatched valor are meaningful when grounded in wisdom and worthy conduct.
Yudhiṣṭhira requests the sage to narrate the celebrated life of King Māndhātṛ—specifically the origin of his name and the circumstances of his birth—praising the sage as blameless and skilled in narration.