Shloka 2
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
पाञज्चालस्य च दायादो धृष्टकेतुश्न चेदिप: । केकयाश्व महावीर्या भ्रातरो लोकविश्रुता:,पांचालराजकुमार धृष्टद्युम्न, चेदिराज धृष्टकेतु तथा महापराक्रमी लोकविख्यात केकयराजकुमार सभी भाई क्रोध और अमर्षमें भरकर धृतराष्ट्रपुत्रोंकी निन्दा करते हुए कुन्तीकुमारोंसे मिलनेके लिये वनमें गये और आपसमें इस प्रकार कहने लगे, “हमें क्या करना चाहिये”
vaiśampāyana uvāca | pāñcālasya ca dāyādo dhṛṣṭaketuś ca cedipaḥ | kekayāś ca mahāvīryā bhrātaro lokaviśrutāḥ ||
قال فايشَمبايانا: إن وريث سلالة البانچالا، ودهريشتاكيتو ملك تشيدي، وإخوة كيكيا الأقوياء المشهورين في العالم—وقد امتلأت صدورهم غضبًا وسخطًا، يذمّون أبناء دِهريتاراشترا—مضوا إلى الغابة للقاء أبناء كونتي. ثم أخذوا يتشاورون فيما بينهم: «ماذا ينبغي لنا أن نفعل؟»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic impulse to support the wronged: allies, stirred by righteous indignation at injustice, seek counsel and coordinated action rather than acting blindly—suggesting that anger should be disciplined into deliberation aligned with duty.
Notable allies—linked with Pāñcāla, Cedi, and Kekaya—condemn the Kauravas’ conduct and go to the forest to meet the Pāṇḍavas (sons of Kuntī) during their exile, beginning a discussion on what course of action should be taken.