Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
विक्रीड्य सुचिरं भीमो राक्षसेन सहानघ । निजघान महावीर्यस्तं तदा निर्बलं बली,निष्पाप श्रीकृष्ण! महापराक्रमी और बलवान् भीमसेनने उस राक्षसके साथ बहुत देरतक खिलवाड़ करके उसके निर्बल हो जानेपर उसे मार डाला
vikrīḍya suciraṃ bhīmo rākṣasena sahānagha | nijaghāna mahāvīryas taṃ tadā nirbalaṃ balī ||
وبعد أن لاعب بهيما الراكشسا زمنًا طويلًا، وهو شديد البأس عظيم القوة، قتله حين وهن وضعف. وتُبرز هذه الحادثة سطوة بهيما الطاغية وأخلاق القتال القاسية: فإذا أُعجز الخصم وانقطعت قدرته، انتهى النزال بحسمٍ لا رجعة فيه، وإن كان الظافر قد جعله من قبلُ ميدانَ استعراضٍ للقوة.
राक्षस उवाच
The verse highlights the asymmetry of power in righteous struggle: a hero may restrain himself or test an opponent, but once the opponent is incapacitated, the conflict is concluded decisively. It invites reflection on restraint, proportionality, and the finality of violence in dharmic narratives.
Bhīma engages a rākṣasa for a long time as if in sport, then, when the rākṣasa becomes weak, Bhīma kills him, demonstrating his superior strength and martial dominance.