Shloka 9
Prabhāsa-tīrthe Vṛṣṇi–Pāṇḍava-saṅgamaḥ; Halī Rāmasya dharma-vimarśaḥ
Meeting at Prabhāsa and Balarāma’s Reflection on Dharma
कथं नु भीष्मश्न कृपश्च विप्रो द्रोणश्न॒ राजा च कुलस्य वृद्धः । प्रव्राज्य पार्थान् सुखमाप्रुवन्ति धिक् पापबुद्धीन् भरतप्रधानान्,पितामह भीष्म, ब्राह्मण कृपाचार्य, द्रोण तथा कुलके बड़े-बूढ़े राजा धृतराष्ट्र--ये कुन्तीके पुत्रोंको राज्यसे निकालकर कैसे सुख पाते हैं? भरतकुलके इन प्रधान व्यक्तियोंको धिक्कार है! क्योंकि इनकी बुद्धि पापमें लगी हुई है
kathaṁ nu bhīṣmaś ca kṛpaś ca vipro droṇaś ca rājā ca kulasya vṛddhaḥ | pravrājya pārthān sukham āpnuvanti dhik pāpabuddhīn bharatapradhānān ||
قال بالاراما: «كيف يجد بهيشما، والبراهمن كريپا، ودرونا، والملك الشيخ—شيوخ سلالة الكورو—أيَّ سعادة بعدما طردوا الباندافا، أبناء بريثا، من حقهم؟ العار على هؤلاء السادة من آل بهاراتا، إذ مالت عقولهم إلى الإثم!»
बलदेव उवाच
Educational Q&A
Even revered elders and teachers are blameworthy when they enable adharma: expelling the rightful heirs and supporting injustice cannot yield true happiness, because moral complicity corrupts the mind and undermines dharma.
Balarāma voices indignation that eminent Kuru elders—Bhīṣma, Kṛpa, Droṇa, and King Dhṛtarāṣṭra—could feel at peace after the Pāṇḍavas were driven into exile, and he censures them as leading Bharatas whose judgment has turned sinful.