Shloka 11
Prabhāsa-tīrthe Vṛṣṇi–Pāṇḍava-saṅgamaḥ; Halī Rāmasya dharma-vimarśaḥ
Meeting at Prabhāsa and Balarāma’s Reflection on Dharma
नासौ धिया सम्प्रति पश्यति सम कि नाम कृत्वाहमचक्षुरेवम् । जात: पृथिव्यामिति पार्थिवेषु प्रत्राज्य कौन्तेयमिति सम राज्यात्,वह अब भी अपने बुद्धिरूप नेत्रोंसे यह नहीं देख पाता कि कौन-सा पाप करनेके कारण मुझे इस प्रकार अन्धा होना पड़ा है और आगे कुन्तीपुत्र युधिष्ठिरको राज्यसे निकालकर जब मैं भूतलके राजाओंमें फिरसे जन्म लूँगा, तब मेरी दशा कैसी होगी?
nāsau dhiyā samprati paśyati sama ki nāma kṛtvāham acakṣur evam | jātaḥ pṛthivyām iti pārthiveṣu pratrājya kaunteyam iti saṃrājyāt ||
قال بالاراما: «حتى الآن، بعين الفهم، لا يرى على وجه الجلاء أيَّ ذنبٍ اقترفه حتى صار أعمى على هذا النحو. وإذا وُلد من جديد على ظهر الأرض بين الملوك بعد أن طرد ابنَ كونتي (يودهيشثيرا) من مُلكه، فكيف ستكون حاله آنذاك؟»
बलदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights karmic accountability and moral clarity: a ruler (or powerful person) must examine the ethical causes behind suffering and fear the future consequences of unjustly depriving a righteous person of sovereignty.
Baladeva speaks in a reflective, anxious tone, confessing that he cannot identify the wrongdoing that has led to his present ‘blindness’ (literal or moral), and he anticipates a grim future rebirth among kings if he has participated in the injustice of expelling Yudhiṣṭhira from his kingdom.