Shloka 37
Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
प्राशितव्यं प्रयत्नेन चेत्युक्त्वादर्शनं गत: । आलिड्ने चरौ चैव चक्रतुस्ते विपर्ययम्,तुम दोनों प्रयत्नपूर्वक अपने-अपने चरुका भक्षण करना; ऐसा कहकर भृगुजी अन्तर्धान हो गये। इधर सत्यवती और उसकी माताने वृक्षोंक आलिंगन और चरु-भक्षणमें उलट-फेर कर दिया
prāśitavyaṃ prayatnena cety uktvā adarśanaṃ gataḥ | āliḍne carau caiva cakratus te viparyayam ||
قال أكريتافَرَṇa: «عليكما أن تأكلاه بعناية وباجتهاد». وما إن قال ذلك حتى غاب الحكيم عن الأنظار. غير أنّ المرأتين قلبتا ترتيب الإجراء المقصود—فخلطتا بين معانقة الشجرة وبين أكل الـ«چارو» (العصيدة القربانية)—فانقلبت ثمرة الطقس رأسًا على عقب.
अकृतव्रण उवाच
Educational Q&A
Even a well-intended dharmic act can yield harmful or opposite results if performed carelessly or with confusion; diligence and correct procedure matter, especially in vows and rites that shape future outcomes.
After instructing that the caru must be eaten carefully, the sage vanishes. The two women then mistakenly swap or invert the prescribed actions—embracing the tree and consuming the caru—causing the intended effect of the rite to be reversed.