Shloka 25
Vaitaraṇī-tīrtha and the Devayāna Path
Kaliṅga Episode
अहं च ते स्वस्त्ययन प्रयोक्ष्ये यथा त्वमेनामधिरोहसेड्द्य । स्पृष्टा हि मर्त्येन ततः समुद्र- मेषा वेदी प्रविशत्याजमीढ,मैं तुम्हारे लिये स्वस्तिवाचन करूँगा, जिससे तुम आज इस वेदीपर चढ़ सको; अजमीढकुलनन्दन! नहीं तो मनुष्यके द्वारा स्पर्श हो जानेपर यह वेदी समुद्रमें प्रवेश कर जाती है
ahaṃ ca te svastyayanaṃ prayokṣye yathā tvam enām adhirohased adya | spṛṣṭā hi martyena tataḥ samudram eṣā vedī praviśaty ājamīḍha ||
قال لوماشا: «سأتلو لك تلاوةَ السَّوَسْتي—بركةَ اليُمن—لكي تستطيع أن تصعد هذا المِذبح اليوم. فإِنَّه، يا من أنت من نسلِ أجاميḍها، إذا مسَّ هذا الموضعَ المقدّسَ بشرٌ فانٍ من غير الطقسِ اللائق، غاصَ في الحال وانفذَ إلى البحر.»
लोमश उवाच
Educational Q&A
Sacred acts require proper qualification and correct ritual procedure; even a well-intended action can fail if done without the appropriate sanctifying rite. The verse highlights the ethical discipline of reverence, restraint, and adherence to dharma in approaching holy objects.
Lomaśa, guiding the Bharata prince (addressed as Ājamīḍha’s descendant), offers to recite an auspicious benediction so the prince may ascend a sacred altar. He warns that if the altar is touched by an ordinary mortal without the proper sanctification, it will disappear by sinking into the sea.