Shloka 12
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
तस्याश्वो व्यचरद् भूमिं पुत्र: स परिरक्षित: । (सर्वरेव महोत्साहै: स्वच्छन्दप्रचरो नृप ।) समुद्रं स समासाद्य निस्तोयं भीमदर्शनम्,(ससमुद्रवनद्वीपां विचरन्तो वसुन्धराम् ।) राजन्! उनका यज्ञिय अश्व उनके अत्यन्त उत्साही सभी पुत्रोंद्वारा सुरक्षित हो स्वच्छन्दगतिसे पृथ्वीपर विचरने लगा। जब वह अश्व भयंकर दिखायी देनेवाले जलशून्य समुद्रके तटपर आया, तब प्रयत्नपूर्वक रक्षित होनेपर भी वहाँ सहसा अदृश्य हो गया। तात! तब उस उत्तम अश्वको अपहृत जानकर सगरपुत्रोंने पिताके पास आकर कहा--/हमारे यज्ञिय अश्वको किसीने चुरा लिया, अब वह दिखायी नहीं देता।/ यह सुनकर राजा सगरने कहा--“तुम सब लोग समुद्र, वन और द्वीपोंसहित सारी पृथ्वीपर विचरते हुए सम्पूर्ण दिशाओंमें जाकर उस अश्वका पता लगाओ”
tasyāśvo vyacarad bhūmiṁ putraḥ sa parirakṣitaḥ | (sarva eva mahotsāhaiḥ svacchanda-pracaro nṛpa |) samudraṁ sa samāsādya nistoyaṁ bhīma-darśanam | (sa-samudra-vana-dvīpāṁ vicaranto vasundharām |)
قال لوشا: كان حصانُ القربان يجوبُ الأرضَ طليقًا، تحرسه أبناءُ الملك—ذوو بأسٍ وعزم—ومع ذلك كان يمضي على هواه، أيها الملك. فلما بلغ شاطئ البحر، وهو منظرٌ مهيبٌ كأنه بلا ماء، اختفى فجأةً هناك، على الرغم من شدة الحراسة. فظنَّ أبناءُ ساغرا أنه سُرق، فرجعوا إلى أبيهم وقالوا: «لقد اختُطف حصانُنا المُكرَّس للقربان، ولم يعد يُرى». فلما سمع الملكُ ساغرا ذلك أمرهم: «اذهبوا فالتمسوه في كل جهة، وطوفوا بالأرض كلها بما فيها من بحارٍ وغاباتٍ وجزر، حتى تهتدوا إلى خبره».
लोगश उवाच
Educational Q&A
The passage highlights steadfastness to a vowed rite and royal responsibility: when a sacred duty is obstructed, one must act decisively. At the same time, it foreshadows how intense zeal (mahotsāha) can propel actions that expand into wider consequences, urging discernment alongside determination.
Sagara’s consecrated Aśvamedha horse, though guarded by his energetic sons, roams freely and then vanishes upon reaching the ocean’s shore. The sons report the apparent theft to Sagara, who orders them to search the entire world—across seas, forests, and islands—to recover it.