Kāleya-Āśrama-Vināśaḥ — The Kāleyas’ nocturnal raids and the devas’ supplication to Nārāyaṇa
चकार वजं भृशमुग्ररूप॑ं कृत्वा च शक्रं स उवाच हृष्ट: । अनेन वज्प्रवरेण देव भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रम्
cakāra vajraṁ bhṛśam ugrarūpaṁ kṛtvā ca śakraṁ sa uvāca hṛṣṭaḥ | anena vajrapravareṇa deva bhasmīkuruṣvādya surārim ugraṁ ||
قال لوماشَ: «لقد صاغ صاعقةً (فَجْرًا/فَجْرَةً) شديدةَ الهول، ثم لما أتمّ إعدادها خاطب شَكْرَ (إندرا) مسرورًا: يا إله، بهذا الفَجْرِ الأسمى، حوِّل اليوم عدوَّ الآلهة الشرس إلى رماد.»
लोगमश उवाच
The verse suggests that force, when aligned with dharma and directed against a genuine threat to cosmic order, can be viewed as a necessary, divinely guided act—distinct from violence motivated by ego, hatred, or gain.
A fearsome thunderbolt (vajra) is fashioned and presented to Śakra (Indra). The speaker urges Indra to use this supreme weapon immediately to annihilate the formidable enemy of the gods.