Shloka 46
Āraṇyaka-parva, Adhyāya 1 — The Pandavas’ Exit from Gajasāhvaya and the Citizens’ Lament (जनमेजयप्रश्नः; पाण्डवानां वनप्रस्थानम्)
राजानं तु कुरुश्रेष्ठ ते हंसमधुरस्वरा: । आश्वासयन्तो विप्राग्रया: क्षपां सर्वा व्यनोदयन्,हंसके समान मधुर स्वरमें बोलनेवाले उन श्रेष्ठ ब्राह्मणोंने कुरुकुलरत्न राजा युधिष्ठिरको आश्वासन देते हुए सारी रात उनका मनोरंजन किया
rājānaṃ tu kuruśreṣṭha te haṃsamadhurasvarāḥ | āśvāsayanto viprāgryāḥ kṣapāṃ sarvāṃ vyanoḍayan ||
قال فايشَمبايانا: إن أولئك البراهمة الأجلّاء، وكانت أصواتهم عذبة كنداء الإوزّ، طيّبوا خاطر خيرِ الكورو—الملك—وبمواساتهم له أعانوه على اجتياز الليل كلّه، فبدّدوا ثقله بكلماتٍ رقيقة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic duty of wise and learned elders to support a ruler through compassionate, truthful, and soothing speech—stabilizing the mind in adversity so that right judgment and dharma can be maintained.
A group of eminent Brāhmaṇas, speaking in sweet, swan-like tones, reassure King Yudhiṣṭhira and help him endure the whole night, easing his sorrow and keeping his spirits from sinking.