संजय उवाच भौमन: सह शक्रेण बहुचित्रं विशाम्पते । रूपाणि कल्पयामास त्वष्टा धाता सदा विभो,संजयने कहा--प्रजानाथ! विश्वकर्मा त्वष्टा तथा प्रजापतिने इन्द्रके साथ मिलकर अर्जुनके रथकी ध्वजामें अनेक प्रकारके रूपोंकी रचना की है
sañjaya uvāca | bhaumanaḥ saha śakreṇa bahucitraṃ viśāmpate | rūpāṇi kalpayāmāsa tvaṣṭā dhātā sadā vibho ||
قال سانجيا: يا سيّد الناس، إن الصانع الإلهي تفاشتري (Tvaṣṭṛ)، مع دهاطري (Dhātṛ) وبالتوافق مع شَكرا (Śakra—إندرا)، قد صاغ على راية عربة أرجونا صورًا كثيرة عجيبة متنوّعة، أبدعها بمهارةٍ ومواظبة.
संजय उवाच
Even in a world moving toward war, the text frames power and artistry as ethically meaningful when aligned with dharma: divine skill is portrayed as supporting rightful purpose, strengthening morale through symbols rather than mere display.
Sañjaya reports that Tvaṣṭṛ, along with Dhātṛ and with Indra’s association, creates many varied forms—understood in context as figures on a warrior’s standard (dhvaja), embellishing the chariot with potent, inspiring imagery before the great conflict.