Shloka 24
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
तस्मिन् स्थितो वाप्युभयं हि नित्यं ज्ञानेन विद्वान् प्रतिहन्ति सिद्धम् | तथान्यथा पुण्यमुपैति देही तथागतं पापमुपैति सिद्धम्,किंतु परमात्मामें स्थित होनेपर विद्वान् पुरुष उस (परमात्माके) ज्ञानके द्वारा अपने पूर्वकृत पाप और पुण्य दोनोंका नाश कर देता है; यह बात सदा प्रसिद्ध है। यदि ऐसी स्थिति नहीं हुई तो देहाभिमानी मनुष्य कभी पुण्यफलको प्राप्त करता है और कभी क्रमशः प्राप्त हुए पूर्वोपार्जित पापके फलका अनुभव करता है
tasmin sthito vāpy ubhayaṁ hi nityaṁ jñānena vidvān pratihanti siddham | tathānyathā puṇyam upaiti dehī tathāgataṁ pāpam upaiti siddham ||
إذا استقرّ المرء في «ذلك» (الذات العليا)، فإن الحكيم، بمعرفة الذات، يُبيد الأمرين كليهما: البرّ والإثم؛ وهذه حقيقة معترف بها على الدوام. أمّا إن لم يكن كذلك، فإن الكائن المتجسّد، المتماهي مع الجسد، ينال حينًا ثمرة البرّ، وحينًا آخر لا محالة يذوق ثمرة الخطيئة التي نضجت مما اكتسبه سابقًا.
सनत्सुजात उवाच